wtorek, 30 stycznia 2024

W innym życiu
W innym świecie
O ile takie-taki nastąpi
Wszystko zmienię
Napiszę się na nowo
Dłoni mych rysopis
Z drzewa zerwę zielony liść
Ze świeżym układem żył
Napiszę na nowo
Precyzję z ust wyrazów
Pachnące jutrzenki
Oczy mądrością zeszklone
Łagodne w książkach zmierzchy
Wynajdę nieznane owoce
Odkryję odległe fale
Napiszę na nowo
Ona-on-ono

[28.I.2024 r.]

wtorek, 9 stycznia 2024

poniedziałek, 31 lipca 2023

Nie ma

 Nie ma już

Kurwa

Odwrotu

To nie łódka

Roztrzaskała się o skały

Bez przesady

Wywrócił się kajak

A śmieszny palant

Nie potrafił pływać

Teraz jesteście wolni

I niewinni

Jak new born child

(obca leksyka 

także can kill)

Rozejdźcie się w pokoju

Nic nie można zrobić

Już nic

Requiem Brahmsa pozostanie

Na niedokonaną wieczność

Jak większość fascynacji

I miłości

Jestem prochem za życia

I prochem potem

Za 2 lata 

Będę tylko uwierającą

Drzazgą

Koniec jest zawsze bliski

Kurwa

Najbliżsi

To najwięksi enemies

Najboleśniejsi

I niczego już nie zdążę

Dokończyć




[31.VII.2023]


sobota, 7 stycznia 2023

Cienie




W cieniu fal i strojów kąpielowych, spod stóp tryskających
Kropelek jak miliony mikroskopijnych mandarynów
W rzęsistych promieniach śmiechu i lotu piłek
Pod cieniem nieba pozbawionego chmur
Portugalia

W cieniu fado, w cieniu stromych uliczek Lizbony
Przez które jak kot ocierają się o kamienie
Malowanych żółtą farbą słońca domów tramwaje
I gdzie wędrujesz w dół ku wybrzeżu
Pośród smagłych nieświadomych dziewcząt
Portugalia

W cieniu afrykańskich brzegów, gorących wiatrów
W cieniu piasków jak złoto parzących oczy
W cieniu kąśliwych strzałów z rzutów wolnych
W cieniu strojonych w Casa da Música wiolonczel
Portugalia

Tu cień baraków, cień pieców
Tu cień tekturowych walizek z pustymi nazwiskami
Na zawsze cień krwawych godów
Tu nienawiść kablem telefonu
Zaciska się na szyi
Cienie blizn, których nic nie zdoła usunąć
Cień wiecznego wracania do chrztu w ogniu
Do śmierci na barykadzie

[7.I.2023 r.]

sobota, 26 listopada 2022

Trzy anioły

 



Chciałem poznać tamtejsze kamienie
I upić się miejscowym niebem
W oknach zobaczyć dawny blask
I portale do nowego świata
Chciałem stanąć przed operą
I spojrzeć w oczy aniołom sztuki
Opiekujących się miastem od ponad stu lat
Chciałem, aby przygniotła mnie na zawsze
Fasada kolejowego dworca
Niegdyś odcinek tylko do Przemyśla
W 1861 roku
Potem droga na zawsze, na wygnanie
Droga ostatnia

Nigdy już nie pojadę do Lwowa
To już inne miasto
Odleglejsze od gwiazd
Mój przewodnik z 2003 roku
Wydrukowano hieroglificznym pismem
Nie jestem w stanie go odczytać
Jakby antycypował apokalipsę
Chociaż każdego przecież dnia
Kończy się jakiś świat.

[26.XI.2022 r.]

czwartek, 17 lutego 2022

Emeryt




Forma ściera się z każdym rokiem
Nie przybywa słoi, liści coraz mniej
Za oknem silniejsze wichury
A w środku pokoju zalążek prywatnej
Apokalipsy, której nikt nie przewidział

Soboty i piątki, kiedyś istotne były
Popołudniowe godziny, ich wartki nerw
Teraz kolejna pełnia uszczupla
Pozostałości po poprzedniej

Uniwersytet twojego wieku bankrutuje
Zużyty papier śniadaniowy wiedzy
W koszu, na nic już fraszki i „Ulisses”

Choć miodem spływa wartkie ciepło
Na piersi, pomiędzy charczące arie

Forma już ściera się bezwzględnie z każdym dniem



[17.II.2022 r.]

Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...