W innym życiu
W innym świecie
O ile takie-taki nastąpi
Wszystko zmienię
Napiszę się na nowo
Dłoni mych rysopis
Z drzewa zerwę zielony liść
Ze świeżym układem żył
Napiszę na nowo
Precyzję z ust wyrazów
Pachnące jutrzenki
Oczy mądrością zeszklone
Łagodne w książkach zmierzchy
Wynajdę nieznane owoce
Odkryję odległe fale
Napiszę na nowo
Ona-on-ono
wtorek, 30 stycznia 2024
poniedziałek, 31 lipca 2023
Nie ma
Nie ma już
Kurwa
Odwrotu
To nie łódka
Roztrzaskała się o skały
Bez przesady
Wywrócił się kajak
A śmieszny palant
Nie potrafił pływać
Teraz jesteście wolni
I niewinni
Jak new born child
(obca leksyka
także can kill)
Rozejdźcie się w pokoju
Nic nie można zrobić
Już nic
Requiem Brahmsa pozostanie
Na niedokonaną wieczność
Jak większość fascynacji
I miłości
Jestem prochem za życia
I prochem potem
Za 2 lata
Będę tylko uwierającą
Drzazgą
Koniec jest zawsze bliski
Kurwa
Najbliżsi
To najwięksi enemies
Najboleśniejsi
I niczego już nie zdążę
Dokończyć
[31.VII.2023]
sobota, 7 stycznia 2023
Cienie
W cieniu fal i strojów kąpielowych, spod stóp tryskających
Kropelek jak miliony mikroskopijnych mandarynów
W rzęsistych promieniach śmiechu i lotu piłek
Pod cieniem nieba pozbawionego chmur
Portugalia
W cieniu fado, w cieniu stromych uliczek Lizbony
Przez które jak kot ocierają się o kamienie
Malowanych żółtą farbą słońca domów tramwaje
I gdzie wędrujesz w dół ku wybrzeżu
Pośród smagłych nieświadomych dziewcząt
Portugalia
W cieniu afrykańskich brzegów, gorących wiatrów
W cieniu piasków jak złoto parzących oczy
W cieniu kąśliwych strzałów z rzutów wolnych
W cieniu strojonych w Casa da Música wiolonczel
Portugalia
Tu cień baraków, cień pieców
Tu cień tekturowych walizek z pustymi nazwiskami
Na zawsze cień krwawych godów
Tu nienawiść kablem telefonu
Zaciska się na szyi
Cienie blizn, których nic nie zdoła usunąć
Cień wiecznego wracania do chrztu w ogniu
Do śmierci na barykadzie
[7.I.2023 r.]
sobota, 26 listopada 2022
Trzy anioły
Chciałem poznać tamtejsze kamienie
I upić się miejscowym niebem
W oknach zobaczyć dawny blask
I portale do nowego świata
Chciałem stanąć przed operą
I spojrzeć w oczy aniołom sztuki
Opiekujących się miastem od ponad stu lat
Chciałem, aby przygniotła mnie na zawsze
Fasada kolejowego dworca
Niegdyś odcinek tylko do Przemyśla
W 1861 roku
Potem droga na zawsze, na wygnanie
Droga ostatnia
Nigdy już nie pojadę do Lwowa
To już inne miasto
Odleglejsze od gwiazd
Mój przewodnik z 2003 roku
Wydrukowano hieroglificznym pismem
Nie jestem w stanie go odczytać
Jakby antycypował apokalipsę
Chociaż każdego przecież dnia
Kończy się jakiś świat.
[26.XI.2022 r.]
czwartek, 17 lutego 2022
Emeryt
Forma ściera się z każdym rokiem
Nie przybywa słoi, liści coraz mniej
Za oknem silniejsze wichury
A w środku pokoju zalążek prywatnej
Apokalipsy, której nikt nie przewidział
Soboty i piątki, kiedyś istotne były
Popołudniowe godziny, ich wartki nerw
Teraz kolejna pełnia uszczupla
Pozostałości po poprzedniej
Uniwersytet twojego wieku bankrutuje
Zużyty papier śniadaniowy wiedzy
W koszu, na nic już fraszki i „Ulisses”
Choć miodem spływa wartkie ciepło
Na piersi, pomiędzy charczące arie
Forma już ściera się bezwzględnie z każdym dniem
[17.II.2022 r.]
Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...
-
Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...
-
Niosąc miłosną pieśń do smogu, bez barwy i kształtu, Poprzez zatopione w wieczorze stukające ulice, Tłukąc z nieuwagą brzeg płyty winylowej ...
-
Nie uciekniesz przed wszystkim Musisz prasować, jeść, zmywać Pić światło księżyca, czytać słowa I chociaż w kalendarzu wykreślonych już zbyt...

