Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy brzegu dnia i fal nocy Kochamy się wściekle Sól wymieszana z pieprzem Na językach I zapominamy, że nie pasujemy Do siebie Na chwilę wypełnieni Małym szczęściem (3.IX.2024)
wtorek, 3 września 2024
piątek, 5 kwietnia 2024
Proza i poezja
Nie uciekniesz przed wszystkim
Musisz prasować, jeść, zmywać
Pić światło księżyca, czytać słowa
I chociaż w kalendarzu wykreślonych
już zbyt wiele dni, głosu nie ściszaj
Otul się w sny, śpiewaj jasność dnia
I z godnością przyjmuj, że Kloto ciągnie twoja nić
Nieustannie — Lachesis jeszcze czuwa
Filozoficzne pytanie „co na obiad” rozwiązuj
Intuicyjnie, zgodnie z zawartością lodówki
Możesz też pójść do sklepu albo do restauracji
Zamówić marzenie
Nikt nie wie jak żyć, a każdy żyje
Po co pytania? Dla odpowiedzi?
Możesz czytać eseje Kierkegaarda albo bielić drzewa
Dopóki jeszcze przepisy zezwalają i na to czas
Zawsze dojdziesz do tego samego końcowego punktu
I wtedy cykl zacznie się od nowa
Nie zapomnij nakarmić psa
[5.IV.2004]
wtorek, 20 lutego 2024
poniedziałek, 12 lutego 2024
Ci, którzy szli
Błogosławieni, którzy nie napotkali nigdy chwastów,
kiedy szli drogą
Błogosławieni, którzy usłyszeli głos kukułki
i szumiącą pieśń lasu
o poranku
Błogosławieni, którym bluszcz nie odbierał oddechu
i nie plątał stóp
Błogosławieni, którym kaci nie odcinali głów
na podstawie kopert z kartką
bez podpisu
Błogosławieni, którym wicher nie zmiótł domów
i mogli wypić kawę, wejść w sen
spełnić marzenie
Błogosławieni, którym obce ręce nie wyciągały się
do kieszeni zamiast do uścisku dłoni
Błogosławieni, którym obce ręce nie sięgały
po oblubienice, zamiast po braterstwo
Błogosławieni, którzy usłyszeli szum strumyka bystry
i zgasili w nim swe pragnienie
wypalające otchłanie
Święci, o, święci ci, których plamy na słońcach dusz
to nikłe zaledwie cienie gasnące,
którzy zdołali odnaleźć ratunek
[12.II.2024 r.]
wtorek, 30 stycznia 2024
Moja mowa
We własnoręcznie zrobionych togach
Próbują dotknąć mojej mowy
Twierdzą, że godom
Riśtiś, czasem tak bywa
Ale to nie w te słowa sie oblykom
Wmawiają mi sprechen sie bitte
Oh noł, ja, majne oma szprechała
Lecz moja mowa jest już inna
Wolna
Moją mowę starają się zlekceważyć
Językami tryskającymi wrogością
Choć zliczone procenty mówią coś innego
I stałem się zwierzęciem na wymarciu
W głośnym ryku zblazowanych
Moja mowa mnie chroni
I książki, które z niej wyrastają
Nie zbłądzę
[29.I.2024 r.]
W innym życiu
W innym świecie
O ile takie-taki nastąpi
Wszystko zmienię
Napiszę się na nowo
Dłoni mych rysopis
Z drzewa zerwę zielony liść
Ze świeżym układem żył
Napiszę na nowo
Precyzję z ust wyrazów
Pachnące jutrzenki
Oczy mądrością zeszklone
Łagodne w książkach zmierzchy
Wynajdę nieznane owoce
Odkryję odległe fale
Napiszę na nowo
Ona-on-ono
[28.I.2024 r.]
poniedziałek, 31 lipca 2023
Nie ma
Nie ma już
Kurwa
Odwrotu
To nie łódka
Roztrzaskała się o skały
Bez przesady
Wywrócił się kajak
A śmieszny palant
Nie potrafił pływać
Teraz jesteście wolni
I niewinni
Jak new born child
(obca leksyka
także can kill)
Rozejdźcie się w pokoju
Nic nie można zrobić
Już nic
Requiem Brahmsa pozostanie
Na niedokonaną wieczność
Jak większość fascynacji
I miłości
Jestem prochem za życia
I prochem potem
Za 2 lata
Będę tylko uwierającą
Drzazgą
Koniec jest zawsze bliski
Kurwa
Najbliżsi
To najwięksi enemies
Najboleśniejsi
I niczego już nie zdążę
Dokończyć
[31.VII.2023]
sobota, 7 stycznia 2023
Cienie
W cieniu fal i strojów kąpielowych, spod stóp tryskających
Kropelek jak miliony mikroskopijnych mandarynów
W rzęsistych promieniach śmiechu i lotu piłek
Pod cieniem nieba pozbawionego chmur
Portugalia
W cieniu fado, w cieniu stromych uliczek Lizbony
Przez które jak kot ocierają się o kamienie
Malowanych żółtą farbą słońca domów tramwaje
I gdzie wędrujesz w dół ku wybrzeżu
Pośród smagłych nieświadomych dziewcząt
Portugalia
W cieniu afrykańskich brzegów, gorących wiatrów
W cieniu piasków jak złoto parzących oczy
W cieniu kąśliwych strzałów z rzutów wolnych
W cieniu strojonych w Casa da Música wiolonczel
Portugalia
Tu cień baraków, cień pieców
Tu cień tekturowych walizek z pustymi nazwiskami
Na zawsze cień krwawych godów
Tu nienawiść kablem telefonu
Zaciska się na szyi
Cienie blizn, których nic nie zdoła usunąć
Cień wiecznego wracania do chrztu w ogniu
Do śmierci na barykadzie
[7.I.2023 r.]
sobota, 26 listopada 2022
Trzy anioły
Chciałem poznać tamtejsze kamienie
I upić się miejscowym niebem
W oknach zobaczyć dawny blask
I portale do nowego świata
Chciałem stanąć przed operą
I spojrzeć w oczy aniołom sztuki
Opiekujących się miastem od ponad stu lat
Chciałem, aby przygniotła mnie na zawsze
Fasada kolejowego dworca
Niegdyś odcinek tylko do Przemyśla
W 1861 roku
Potem droga na zawsze, na wygnanie
Droga ostatnia
Nigdy już nie pojadę do Lwowa
To już inne miasto
Odleglejsze od gwiazd
Mój przewodnik z 2003 roku
Wydrukowano hieroglificznym pismem
Nie jestem w stanie go odczytać
Jakby antycypował apokalipsę
Chociaż każdego przecież dnia
Kończy się jakiś świat.
[26.XI.2022 r.]
czwartek, 17 lutego 2022
Emeryt
Forma ściera się z każdym rokiem
Nie przybywa słoi, liści coraz mniej
Za oknem silniejsze wichury
A w środku pokoju zalążek prywatnej
Apokalipsy, której nikt nie przewidział
Soboty i piątki, kiedyś istotne były
Popołudniowe godziny, ich wartki nerw
Teraz kolejna pełnia uszczupla
Pozostałości po poprzedniej
Uniwersytet twojego wieku bankrutuje
Zużyty papier śniadaniowy wiedzy
W koszu, na nic już fraszki i „Ulisses”
Choć miodem spływa wartkie ciepło
Na piersi, pomiędzy charczące arie
Forma już ściera się bezwzględnie z każdym dniem
[17.II.2022 r.]
niedziela, 16 stycznia 2022
„Może”
Kraina ta może
Nazywa się Może
Lub nie
Nad Możem myślałem
Lub tylko leżałem
I się opalałem
Wybierać nie chciałem
Albo tak
Fala za falą, gdy wiatry wieją
(ich siła się wzmaga, bo wzmóc się może)
Może mnie zaleją
Bo w Może jest morze
W nieznanym kolorze
W jakim chcesz
Wybrać musisz sam
Uwierzyć lub nie
W krainy Może brzeg
Na krawędzi być może
Fal niemożliwych uderza szereg
Albo nie, albo tak, albo nie, albo tak, albo nie...
[16.I.2022 r.]
Zdjęcie autorskie
wtorek, 19 października 2021
Żywot świętego Jana
Święty Janie od krzyża zdejmowany każdego dnia wieczorem
I przybijany rano od nowa
Niesiony do fabryki do biura pośród innych świętych
Lodowatą falą
Wczorajszych wymiętych zaspanych
W muzyce zgrzytów na zakrętach
Pożerani przez bestię molocha
Otoczeni przez demony agentów ubezpieczeniowych
Święty Janie od wyrzeczeń świętość twa to brak okazji
Traci na wartości jak stary samochód
Święty Janie który chciałbyś być grzesznikiem
I w nieświętej mowie wypominasz wybrakowany charakter
A za oknem bez zmian pory roku
Święty Janie bezwiedny niepewny
Złorzecząc sobie w godzinie czarnych dziur
Modlisz się o podwyżkę o kobiece ciało
Pijesz krwiste piwo i jesz cielistą wieprzowinę
Płyniesz rzeką pomyj i cierpienia
Rzeką mistycznej odradzającej się od nowa zwyczajności
Nie szukasz ratunku cudu nigdy nie myślisz wyzwolenie
Czyste powietrze i brud ziemi przylgnęły do ciała
I nic nie wiesz o jasności która o krok
O jedną decyzję która czeka
(17.X.2021 r.)
Zdjęcie autorskie.
niedziela, 17 października 2021
Miasto masa na szynach
Miasto masa na szynach
Lub na popopękanym asfalcie slalom wśród dziur
Prędkość wolność zatrzymaj się
Tu mieszkasz tu żyjesz
Jesz śpisz śnisz czasem pomyślisz
Że albo chyba
Czasem zaśpiewasz
Pęd popęd do popędu
Ale cicha noc pusta ulica
Nikogo
A nie chcesz płacić liczysz każdy grosz
Dopiero 16-ty
Nikt nie jest samotną wyspą
Brzmi jak miedź brzęcząca
Zwrotnica zawraca za każdym razem
Do punktu wyjścia
Instrumenty stroją się w twym sercu od lat
Muzyka konkretna codzienności
Tylko
(17.X.2021 r.)
Kolaż Kazimierza Podsadeckiego "Miasto - młyn życia" (1929)
piątek, 23 lipca 2021
Kariatyda
Ty nie dźwigasz nieba w cegłach chmur
Niesiesz przez pory roku kamienie
Patrzysz w swój ulubiony punkt na horyzoncie
Niezmiennie i bez cienia znudzenia
Na ramionach masz ptaka, mech, pewność siebie,
Czarną sadzę; okruchy godzin wywiał już wiatr
Jesteś od tylu lat niezmiennie piękna i młoda
Kobiety spieszące w dole ulicą ogarnęłaby
Zazdrość, gdyby tylko miały czas to zauważyć
Kiedyś kochał cię rzeźbiarz i pieścił twe kamienie
Swym ciało czułym dłutem; kochał i stwarzał cię
Teraz kocham cię tylko ja, przechodząc pod domem
(Którego jesteś ślepą ozdobą) niemal każdego dnia
Dajesz mi dumny przykład jak przetrwać wszystko
I pozostać sobą; nie wiem, czy to nie za wysoka cena
Taka niewzruszoność może przecież przerażać
Ale ta myśl nie unicestwia mego zachwytu
Chłonę twe piękno i kocham je, ostatni widz
Zmierzchającego uroku starej Europy
[23.VII.2021 r.]
niedziela, 11 lipca 2021
A priori
W Greenwich wszystko było proste, jasne
Ustalone z góry, proporcjonalne, miarodajne
Wszystko wskazywało i wyznaczało
Dzień był dniem wzorcowym
Noc był nocą szablonową
Pani Jones miała sukienkę
O doskonałej długości
Spinającą idealne ciało
To był wzór kobiecości
Aż chciało się wziąć ją w ramiona
I mocno potrząsnąć
I krzyknąć obcesowo
Zmień wzór
[10.VII.2021 r.]
poniedziałek, 17 maja 2021
„Małomiasteczkowy spleen”
Nie snują się tu futurystyczni turyści
W ogóle żadni zwiedzający
Nie nęci nikogo wiedza o tym miejscu
Miej je z głowy najlepiej, albo nie miej go wcale
Tu pustka światowa, albo zmęczenia odruch
To prowincja, w bezruchu rogatka zapomnienia
Kto się tu urodził, wpadł jak kamień w głębię
Głębiej, jeszcze głębiej
To szpara między deskami, krajobrazu kres
Horyzont kresowy malowany na płótnie w tle
Ubogą kreską, nie widać tego u Boga
Tlen tu się kończy i oszczędności
Koń dawno zgubił ostatnie kopyto
Kop koniu, aż osiągniesz dno
Głębiej, jeszcze głębiej
[17.V.2021 r.]
Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...
-
Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...
-
Niosąc miłosną pieśń do smogu, bez barwy i kształtu, Poprzez zatopione w wieczorze stukające ulice, Tłukąc z nieuwagą brzeg płyty winylowej ...
-
Nie uciekniesz przed wszystkim Musisz prasować, jeść, zmywać Pić światło księżyca, czytać słowa I chociaż w kalendarzu wykreślonych już zbyt...




