wtorek, 3 września 2024

Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy brzegu dnia i fal nocy Kochamy się wściekle Sól wymieszana z pieprzem Na językach I zapominamy, że nie pasujemy Do siebie Na chwilę wypełnieni Małym szczęściem (3.IX.2024)

piątek, 5 kwietnia 2024

Proza i poezja

Nie uciekniesz przed wszystkim
Musisz prasować, jeść, zmywać
Pić światło księżyca, czytać słowa
I chociaż w kalendarzu wykreślonych
już zbyt wiele dni, głosu nie ściszaj
Otul się w sny, śpiewaj jasność dnia


I z godnością przyjmuj, że Kloto ciągnie twoja nić
Nieustannie — Lachesis jeszcze czuwa
Filozoficzne pytanie „co na obiad” rozwiązuj
Intuicyjnie, zgodnie z zawartością lodówki
Możesz też pójść do sklepu albo do restauracji
Zamówić marzenie


Nikt nie wie jak żyć, a każdy żyje
Po co pytania? Dla odpowiedzi?
Możesz czytać eseje Kierkegaarda albo bielić drzewa
Dopóki jeszcze przepisy zezwalają i na to czas
Zawsze dojdziesz do tego samego końcowego punktu
I wtedy cykl zacznie się od nowa
Nie zapomnij nakarmić psa

[5.IV.2004]

wtorek, 20 lutego 2024

Upijasz się jadem Nikt nie widział cię trzeźwym Produkujesz wysuszone myśli Chociaż mówisz: światło To toczy cię larwa mroku Zaślepiony własną wszechwiedzą Patrzysz w krzywe zwierciadło Motyl zmieniający się w gąsienicę [20.II.2024 r.]

poniedziałek, 12 lutego 2024

Ci, którzy szli

Błogosławieni, którzy nie napotkali nigdy chwastów,
kiedy szli drogą

Błogosławieni, którzy usłyszeli głos kukułki
i szumiącą pieśń lasu
o poranku

Błogosławieni, którym bluszcz nie odbierał oddechu
i nie plątał stóp

Błogosławieni, którym kaci nie odcinali głów
na podstawie kopert z kartką
bez podpisu

Błogosławieni, którym wicher nie zmiótł domów
i mogli wypić kawę, wejść w sen
spełnić marzenie

Błogosławieni, którym obce ręce nie wyciągały się
do kieszeni zamiast do uścisku dłoni

Błogosławieni, którym obce ręce nie sięgały
po oblubienice, zamiast po braterstwo

Błogosławieni, którzy usłyszeli szum strumyka bystry
i zgasili w nim swe pragnienie
wypalające otchłanie

Święci, o, święci ci, których plamy na słońcach dusz
to nikłe zaledwie cienie gasnące,
którzy zdołali odnaleźć ratunek


[12.II.2024 r.]

wtorek, 30 stycznia 2024

Moja mowa

We własnoręcznie zrobionych togach
Próbują dotknąć mojej mowy
Twierdzą, że godom
Riśtiś, czasem tak bywa
Ale to nie w te słowa sie oblykom
Wmawiają mi sprechen sie bitte
Oh noł, ja, majne oma szprechała
Lecz moja mowa jest już inna
Wolna
Moją mowę starają się zlekceważyć
Językami tryskającymi wrogością
Choć zliczone procenty mówią coś innego
I stałem się zwierzęciem na wymarciu
W głośnym ryku zblazowanych
Moja mowa mnie chroni
I książki, które z niej wyrastają
Nie zbłądzę

[29.I.2024 r.]

Zagwizdał wiatr
Zakrzyczał szpak
I pies zaszczekał

Już nie ma ich
Minęły dni
Nikt nie czeka

[9.I.2024 r.]

Przyprawa życia
Strony przerzucane powoli
Beczka soli

[9.I.2024 r.]

W innym życiu
W innym świecie
O ile takie-taki nastąpi
Wszystko zmienię
Napiszę się na nowo
Dłoni mych rysopis
Z drzewa zerwę zielony liść
Ze świeżym układem żył
Napiszę na nowo
Precyzję z ust wyrazów
Pachnące jutrzenki
Oczy mądrością zeszklone
Łagodne w książkach zmierzchy
Wynajdę nieznane owoce
Odkryję odległe fale
Napiszę na nowo
Ona-on-ono

[28.I.2024 r.]

wtorek, 9 stycznia 2024

poniedziałek, 31 lipca 2023

Nie ma

 Nie ma już

Kurwa

Odwrotu

To nie łódka

Roztrzaskała się o skały

Bez przesady

Wywrócił się kajak

A śmieszny palant

Nie potrafił pływać

Teraz jesteście wolni

I niewinni

Jak new born child

(obca leksyka 

także can kill)

Rozejdźcie się w pokoju

Nic nie można zrobić

Już nic

Requiem Brahmsa pozostanie

Na niedokonaną wieczność

Jak większość fascynacji

I miłości

Jestem prochem za życia

I prochem potem

Za 2 lata 

Będę tylko uwierającą

Drzazgą

Koniec jest zawsze bliski

Kurwa

Najbliżsi

To najwięksi enemies

Najboleśniejsi

I niczego już nie zdążę

Dokończyć




[31.VII.2023]


sobota, 7 stycznia 2023

Cienie




W cieniu fal i strojów kąpielowych, spod stóp tryskających
Kropelek jak miliony mikroskopijnych mandarynów
W rzęsistych promieniach śmiechu i lotu piłek
Pod cieniem nieba pozbawionego chmur
Portugalia

W cieniu fado, w cieniu stromych uliczek Lizbony
Przez które jak kot ocierają się o kamienie
Malowanych żółtą farbą słońca domów tramwaje
I gdzie wędrujesz w dół ku wybrzeżu
Pośród smagłych nieświadomych dziewcząt
Portugalia

W cieniu afrykańskich brzegów, gorących wiatrów
W cieniu piasków jak złoto parzących oczy
W cieniu kąśliwych strzałów z rzutów wolnych
W cieniu strojonych w Casa da Música wiolonczel
Portugalia

Tu cień baraków, cień pieców
Tu cień tekturowych walizek z pustymi nazwiskami
Na zawsze cień krwawych godów
Tu nienawiść kablem telefonu
Zaciska się na szyi
Cienie blizn, których nic nie zdoła usunąć
Cień wiecznego wracania do chrztu w ogniu
Do śmierci na barykadzie

[7.I.2023 r.]

sobota, 26 listopada 2022

Trzy anioły

 



Chciałem poznać tamtejsze kamienie
I upić się miejscowym niebem
W oknach zobaczyć dawny blask
I portale do nowego świata
Chciałem stanąć przed operą
I spojrzeć w oczy aniołom sztuki
Opiekujących się miastem od ponad stu lat
Chciałem, aby przygniotła mnie na zawsze
Fasada kolejowego dworca
Niegdyś odcinek tylko do Przemyśla
W 1861 roku
Potem droga na zawsze, na wygnanie
Droga ostatnia

Nigdy już nie pojadę do Lwowa
To już inne miasto
Odleglejsze od gwiazd
Mój przewodnik z 2003 roku
Wydrukowano hieroglificznym pismem
Nie jestem w stanie go odczytać
Jakby antycypował apokalipsę
Chociaż każdego przecież dnia
Kończy się jakiś świat.

[26.XI.2022 r.]

czwartek, 17 lutego 2022

Emeryt




Forma ściera się z każdym rokiem
Nie przybywa słoi, liści coraz mniej
Za oknem silniejsze wichury
A w środku pokoju zalążek prywatnej
Apokalipsy, której nikt nie przewidział

Soboty i piątki, kiedyś istotne były
Popołudniowe godziny, ich wartki nerw
Teraz kolejna pełnia uszczupla
Pozostałości po poprzedniej

Uniwersytet twojego wieku bankrutuje
Zużyty papier śniadaniowy wiedzy
W koszu, na nic już fraszki i „Ulisses”

Choć miodem spływa wartkie ciepło
Na piersi, pomiędzy charczące arie

Forma już ściera się bezwzględnie z każdym dniem



[17.II.2022 r.]

niedziela, 16 stycznia 2022

„Może”



























Pojechałem nad Może
Gdzie wszystko być może
Kraina ta może
Nazywa się Może
Lub nie

Nad Możem myślałem
Lub tylko leżałem
I się opalałem
Wybierać nie chciałem
Albo tak

Fala za falą, gdy wiatry wieją
(ich siła się wzmaga, bo wzmóc się może)
Może mnie zaleją
Bo w Może jest morze
W nieznanym kolorze
W jakim chcesz

Wybrać musisz sam
Uwierzyć lub nie
W krainy Może brzeg
Na krawędzi być może
Fal niemożliwych uderza szereg
Albo nie, albo tak, albo nie, albo tak, albo nie...


[16.I.2022 r.]

Zdjęcie autorskie



wtorek, 19 października 2021

Żywot świętego Jana





Święty Janie od krzyża zdejmowany każdego dnia wieczorem
I przybijany rano od nowa
Niesiony do fabryki do biura pośród innych świętych
Lodowatą falą
Wczorajszych wymiętych zaspanych
W muzyce zgrzytów na zakrętach
Pożerani przez bestię molocha
Otoczeni przez demony agentów ubezpieczeniowych

Święty Janie od wyrzeczeń świętość twa to brak okazji
Traci na wartości jak stary samochód
Święty Janie który chciałbyś być grzesznikiem
I w nieświętej mowie wypominasz wybrakowany charakter
A za oknem bez zmian pory roku

Święty Janie bezwiedny niepewny
Złorzecząc sobie w godzinie czarnych dziur

Modlisz się o podwyżkę o kobiece ciało
Pijesz krwiste piwo i jesz cielistą wieprzowinę
Płyniesz rzeką pomyj i cierpienia
Rzeką mistycznej odradzającej się od nowa zwyczajności

Nie szukasz ratunku cudu nigdy nie myślisz wyzwolenie
Czyste powietrze i brud ziemi przylgnęły do ciała
I nic nie wiesz o jasności która o krok
O jedną decyzję która czeka


(17.X.2021 r.)

Zdjęcie autorskie.

niedziela, 17 października 2021

Miasto masa na szynach



Miasto masa na szynach
Lub na popopękanym asfalcie slalom wśród dziur
Prędkość wolność zatrzymaj się
Tu mieszkasz tu żyjesz
Jesz śpisz śnisz czasem pomyślisz
Że albo chyba
Czasem zaśpiewasz
Pęd popęd do popędu
Ale cicha noc pusta ulica
Nikogo
A nie chcesz płacić liczysz każdy grosz
Dopiero 16-ty
Nikt nie jest samotną wyspą
Brzmi jak miedź brzęcząca
Zwrotnica zawraca za każdym razem
Do punktu wyjścia
Instrumenty stroją się w twym sercu od lat
Muzyka konkretna codzienności
Tylko

(17.X.2021 r.)

Kolaż Kazimierza Podsadeckiego "Miasto - młyn życia" (1929)

piątek, 23 lipca 2021

Kariatyda




Ty nie dźwigasz nieba w cegłach chmur
Niesiesz przez pory roku kamienie
Patrzysz w swój ulubiony punkt na horyzoncie
Niezmiennie i bez cienia znudzenia
Na ramionach masz ptaka, mech, pewność siebie,
Czarną sadzę; okruchy godzin wywiał już wiatr
Jesteś od tylu lat niezmiennie piękna i młoda
Kobiety spieszące w dole ulicą ogarnęłaby
Zazdrość, gdyby tylko miały czas to zauważyć
Kiedyś kochał cię rzeźbiarz i pieścił twe kamienie
Swym ciało czułym dłutem; kochał i stwarzał cię
Teraz kocham cię tylko ja, przechodząc pod domem
(Którego jesteś ślepą ozdobą) niemal każdego dnia
Dajesz mi dumny przykład jak przetrwać wszystko
I pozostać sobą; nie wiem, czy to nie za wysoka cena
Taka niewzruszoność może przecież przerażać
Ale ta myśl nie unicestwia mego zachwytu
Chłonę twe piękno i kocham je, ostatni widz
Zmierzchającego uroku starej Europy




[23.VII.2021 r.]

niedziela, 11 lipca 2021

A priori



W Greenwich wszystko było proste, jasne

Ustalone z góry, proporcjonalne, miarodajne
Wszystko wskazywało i wyznaczało
Dzień był dniem wzorcowym
Noc był nocą szablonową
Pani Jones miała sukienkę
O doskonałej długości
Spinającą idealne ciało
To był wzór kobiecości
Aż chciało się wziąć ją w ramiona
I mocno potrząsnąć
I krzyknąć obcesowo
Zmień wzór

[10.VII.2021 r.]

poniedziałek, 17 maja 2021

„Małomiasteczkowy spleen”




Nie snują się tu futurystyczni turyści
W ogóle żadni zwiedzający
Nie nęci nikogo wiedza o tym miejscu
Miej je z głowy najlepiej, albo nie miej go wcale
Tu pustka światowa, albo zmęczenia odruch
To prowincja, w bezruchu rogatka zapomnienia
Kto się tu urodził, wpadł jak kamień w głębię
Głębiej, jeszcze głębiej
To szpara między deskami, krajobrazu kres
Horyzont kresowy malowany na płótnie w tle
Ubogą kreską, nie widać tego u Boga
Tlen tu się kończy i oszczędności
Koń dawno zgubił ostatnie kopyto
Kop koniu, aż osiągniesz dno
Głębiej, jeszcze głębiej


[17.V.2021 r.]

Dobraliśmy się jak sól i pieprz Czasem na siebie patrzymy Czasem krzyczymy Niekiedy do siebie pasujemy Pod ciekawskim księżycem Na granicy b...